خیابان ولیعصر:
احداث این خیابان در سال 1318 خورشیدی به عنوان یک محور ارتباطی شمالی جنوبی شروع شد و در سه مرحله تا سال 1345 تکمیل شد.
خیابان ولیعصر در جنوبی ترین نقطه به ایستگاه راه آهن تهران و در شمالی ترین نقطه به میدان تجریش می رسد.
روایت دیگران:
خیابان ولیعصر (پیش از انقلاب: خیابان پهلوی) نام طولانیترین خیابان شهر تهران و خاورمیانه است که در سالهای اول حکومت رضا شاه ساخته شد. طول آن ۱۸ کیلومتر است که از میدان راهآهن تهران شروع و به میدان تجریش در منطقهٔ شمیرانات ختم میشود. این خیابان دارای پیادهرو، جوی بزرگ آب و حدود یازده هزار چنار در دو طرف خود است. خیابان ولیعصر از مراکز سنتی خرید تهران است و پارکهای بزرگ ملت و ساعی در حاشیه این خیابان قرار دارند.
در سال ۱۳۰۹ مجلس شورای ملی قانونی را برای احداث و توسعهٔ خیابانهای تهران تصویب کرد و پس از آن مراحل ساخت جادهٔ مخصوص پهلوی آغاز شد. چون در آن دوره منطقهٔ شمیرانات بیشتر شکلی ییلاقی داشت این مسیر نیز به شکل جادهای بود که از میان تپهها میگذشت و چندان شباهتی به خیابانهایی مانند سپه (امام خمینی) و شاهرضا (انقلاب) که اطراف آنها ساختمانهای مدرن ساخته شده بود، نداشت. این جاده با ردیفهای چنار منظم در اطراف آن شناخته میشد. پیترو دلاواله، جهانگرد ایتالیایی قرن ۱۷، نوشته است: «اگر استانبول شهر سروهاست، تهران را باید شهر چنارها خواند.»
پس از انقلاب اسلامی، در آغاز، خیابان پهلوی، خیابان مصدق نامگذاری شد ولی پس از مدتی به خیابان ولیعصر تغییر نام پیدا کرد.
